Po latach chowania się pod tynkiem, cegła wyszła z ukrycia. Dziś z powodzeniem znajduje zastosowanie nie tylko na elewacjach, ale także we wnętrzach.
Ten znany od wieków i popularny w budownictwie materiał w ostatnich latach przeszedł głęboką metamorfozę. Przestał pełnić funkcję tylko techniczną, stając się dekoracyjnym elementem wystroju zarówno rustykalnych, jak i nowoczesnych wnętrz. Ceglana ściana przy odpowiednim wyeksponowaniu faktury i kolorystyki budulca oraz podświetleniu tworzy niepowtarzalny klimat. Inwencja inwestorów i pomysłowość projektantów nie znają granic. Modne są ścianki dzielące funkcjonalnie pomieszczenie na dwie części, zabudowy kuchenne, obudowy kominków czy też ceglane domowe biblioteczki.
Tradycyjna cegła
Do murowania ścianki można wybrać cegłę tradycyjną o grubości 6,5 cm lub 12 cm, albo nietypową, która wygląda na robioną ręcznie. Pamiętać należy, że cegły mogą różnić się grubością, dlatego wysokość kolejnych warstw musimy kontrolować poziomnicą. Do murowania najlepiej użyć zaprawy murarskiej. Na obrysowanych wcześniej miejscach układamy pierwszą warstwę, zaczynając od połówki cegły, a kończąc na całej (bądź na odwrót), aby uzyskać stabilne wiązanie. Zaprawę należy nakładać kielnią równomiernie na poziomą płaszczyznę wcześniej wykonanej warstwy. Grubość spoiny powinna być równomierna dla całej warstwy i wynosić od 6 do 40 mm.
W przypadkach, gdy ścianka ma być szczególnie obciążona, np. półkami, konieczne jest jej uzbrojenie prętami stalowymi o średnicy 6 mm, ułożonymi w spoinach poziomych. Nie zaszkodzi uzbroić także styk posadzki oraz sufitu z nowo budowaną ścianą. W zależności od upodobań, spoiny poziome i pionowe można pozostawić z widoczną zaprawą murarską lub wypełnić je szybkowiążącą fugą o przedłużonej trwałości koloru, dostępną w 30 barwach.
Klinkier zdobi wnętrze
Do aranżacji wnętrz stosowany jest również klinkier. Ze względu na swoje właściwości, jest trwały, mało nasiąkliwy, nie ulega przebarwieniom, łatwo utrzymać go w czystości. Na rynku dostępny jest w bogatej kolorystyce – w tradycyjnych kolorach, ale także w odcieniach żółci, brązu i zieleni czy też mieszanej kolorystyce (melanż). Ścianę można zbudować z cegły klinkierowej bądź istniejącą już powierzchnię wyłożyć klinkierową okładziną ceramiczną.
Do murowania cegieł klinkierowych używa się zapraw specjalistycznych. Takim właśnie materiałem jest Zaprawa Murarska Atlas z Trasem do Klinkieru. Jest to gotowa sucha mieszanka, produkowana na bazie najwyższej jakości spoiwa cementowego, wypełniaczy kwarcowych i dodatków uszlachetniających. W swoim składzie zawiera tras – minerał pochodzenia wulkanicznego, którego zadaniem jest ograniczenie możliwości powstawania charakterystycznych dla klinkieru wykwitów solnych. Zaprawa jest dostępna w sześciu kolorach: beżowym, ceglastym, ciemnobrązowym, szarym, ciemnoszarym i grafitowym.
Jest ona łatwa i wygodna w użyciu, a przygotowanie jej polega na wymieszaniu w odpowiedniej proporcji, zgodnie z instrukcją, aż do uzyskania jednolitej konsystencji. Nadaje się ona do użycia tuż po wymieszaniu, a należy ją wykorzystać w ciągu około 3 godzin.
Murowanie można wykonać na pełną spoinę, a następnie po kilkunastu lub kilkudziesięciu minutach (w zależności od szybkości wiązania zaprawy) można przystąpić do jej profilowania. Wykonujemy je drewnianym lub plastikowym narzędziem o zaokrąglonym kształcie. Grubość spoiny, przy murowaniu na tzw. pełną spoinę, powinna być jednakowa dla całej warstwy. Drugą metodą jest połączenie cegieł zaprawą tynkarską Atlas z Trasem z pozostawieniem miejsca na spoinę. Wzdłuż brzegów cegieł układamy listewki grubości 10-12 mm, a zaprawą wypełniamy jedynie przestrzeń między listewkami. Po upływie ok. 7 dni można przystąpić do spoinowania, stosując tę samą zaprawę.
W przypadku, gdy zdecydujemy się zastosować płytkę klinkierową, jako ścienny materiał okładzinowy, do jej przyklejenia warto użyć elastycznego kleju o zwiększonej przyczepności. Należy pamiętać o prawidłowym przygotowaniu podłoża – powinno ono być nośne, czyste, wolne od zanieczyszczeń. W celu zredukowania jego chłonności i zwiększenia przyczepności kleju dobrze będzie zagruntować je emulsją Uni Grunt.
Zachować piękno
Cegła, jak każdy materiał budowlany, z biegiem czasu ulega degradacji. W przypadku zabytkowych ścian, także wewnętrznych, uzupełnienie ubytków i odtworzenie brakujących fragmentów możliwe jest dzięki specjalistycznym materiałom, przeznaczonym do prac konserwatorskich. Spełniają one wysokie wymagania pod względem właściwości fizycznych i mechanicznych i jak najwierniej przypominają materiał rekonstruowany. Takie materiały oferowane są pod nazwą Atlas Złoty Wiek. Są one produkowane wyłącznie na zamówienie, zawsze z uwzględnieniem specyfiki danego obiektu.
Porada nie zaszkodzi
Niewątpliwą zaletą „murowanych” mebli jest ich trwałość, ognioodporność, odporność na uszkodzenia mechaniczne i, chociaż jest to kwestia gustu, nietuzinkowy efekt końcowy. Wadą – stosunkowo spory ciężar, konieczność prowadzenia we wnętrzu prac mokrych i pracochłonność wykończenia w porównaniu np. z montażem płyt g-k. W przypadku, jeżeli projekt nie przewidywał postawienia murowanych ścianek, warto zasięgnąć w tej sprawie opinii architekta bądź konstruktora. Wprawdzie ścianki te nie przenoszą na strop i ściany nośne obciążeń od innych elementów budynku, więc ich stawianie nie wymaga dodatkowych wyliczeń konstrukcyjnych, ale ze względu na wagę gatunkową tego typu rozwiązań, konsultacja nie zaszkodzi.
Ten znany od wieków i popularny w budownictwie materiał w ostatnich latach przeszedł głęboką metamorfozę. Przestał pełnić funkcję tylko techniczną, stając się dekoracyjnym elementem wystroju zarówno rustykalnych, jak i nowoczesnych wnętrz. Ceglana ściana przy odpowiednim wyeksponowaniu faktury i kolorystyki budulca oraz podświetleniu tworzy niepowtarzalny klimat. Inwencja inwestorów i pomysłowość projektantów nie znają granic. Modne są ścianki dzielące funkcjonalnie pomieszczenie na dwie części, zabudowy kuchenne, obudowy kominków czy też ceglane domowe biblioteczki.
Tradycyjna cegła
Do murowania ścianki można wybrać cegłę tradycyjną o grubości 6,5 cm lub 12 cm, albo nietypową, która wygląda na robioną ręcznie. Pamiętać należy, że cegły mogą różnić się grubością, dlatego wysokość kolejnych warstw musimy kontrolować poziomnicą. Do murowania najlepiej użyć zaprawy murarskiej. Na obrysowanych wcześniej miejscach układamy pierwszą warstwę, zaczynając od połówki cegły, a kończąc na całej (bądź na odwrót), aby uzyskać stabilne wiązanie. Zaprawę należy nakładać kielnią równomiernie na poziomą płaszczyznę wcześniej wykonanej warstwy. Grubość spoiny powinna być równomierna dla całej warstwy i wynosić od 6 do 40 mm.
W przypadkach, gdy ścianka ma być szczególnie obciążona, np. półkami, konieczne jest jej uzbrojenie prętami stalowymi o średnicy 6 mm, ułożonymi w spoinach poziomych. Nie zaszkodzi uzbroić także styk posadzki oraz sufitu z nowo budowaną ścianą. W zależności od upodobań, spoiny poziome i pionowe można pozostawić z widoczną zaprawą murarską lub wypełnić je szybkowiążącą fugą o przedłużonej trwałości koloru, dostępną w 30 barwach.
Klinkier zdobi wnętrze
Do aranżacji wnętrz stosowany jest również klinkier. Ze względu na swoje właściwości, jest trwały, mało nasiąkliwy, nie ulega przebarwieniom, łatwo utrzymać go w czystości. Na rynku dostępny jest w bogatej kolorystyce – w tradycyjnych kolorach, ale także w odcieniach żółci, brązu i zieleni czy też mieszanej kolorystyce (melanż). Ścianę można zbudować z cegły klinkierowej bądź istniejącą już powierzchnię wyłożyć klinkierową okładziną ceramiczną.
Do murowania cegieł klinkierowych używa się zapraw specjalistycznych. Takim właśnie materiałem jest Zaprawa Murarska Atlas z Trasem do Klinkieru. Jest to gotowa sucha mieszanka, produkowana na bazie najwyższej jakości spoiwa cementowego, wypełniaczy kwarcowych i dodatków uszlachetniających. W swoim składzie zawiera tras – minerał pochodzenia wulkanicznego, którego zadaniem jest ograniczenie możliwości powstawania charakterystycznych dla klinkieru wykwitów solnych. Zaprawa jest dostępna w sześciu kolorach: beżowym, ceglastym, ciemnobrązowym, szarym, ciemnoszarym i grafitowym.
Jest ona łatwa i wygodna w użyciu, a przygotowanie jej polega na wymieszaniu w odpowiedniej proporcji, zgodnie z instrukcją, aż do uzyskania jednolitej konsystencji. Nadaje się ona do użycia tuż po wymieszaniu, a należy ją wykorzystać w ciągu około 3 godzin.
W przypadku, gdy zdecydujemy się zastosować płytkę klinkierową, jako ścienny materiał okładzinowy, do jej przyklejenia warto użyć elastycznego kleju o zwiększonej przyczepności. Należy pamiętać o prawidłowym przygotowaniu podłoża – powinno ono być nośne, czyste, wolne od zanieczyszczeń. W celu zredukowania jego chłonności i zwiększenia przyczepności kleju dobrze będzie zagruntować je emulsją Uni Grunt.
Zachować piękno
Cegła, jak każdy materiał budowlany, z biegiem czasu ulega degradacji. W przypadku zabytkowych ścian, także wewnętrznych, uzupełnienie ubytków i odtworzenie brakujących fragmentów możliwe jest dzięki specjalistycznym materiałom, przeznaczonym do prac konserwatorskich. Spełniają one wysokie wymagania pod względem właściwości fizycznych i mechanicznych i jak najwierniej przypominają materiał rekonstruowany. Takie materiały oferowane są pod nazwą Atlas Złoty Wiek. Są one produkowane wyłącznie na zamówienie, zawsze z uwzględnieniem specyfiki danego obiektu.
Porada nie zaszkodzi
Niewątpliwą zaletą „murowanych” mebli jest ich trwałość, ognioodporność, odporność na uszkodzenia mechaniczne i, chociaż jest to kwestia gustu, nietuzinkowy efekt końcowy. Wadą – stosunkowo spory ciężar, konieczność prowadzenia we wnętrzu prac mokrych i pracochłonność wykończenia w porównaniu np. z montażem płyt g-k. W przypadku, jeżeli projekt nie przewidywał postawienia murowanych ścianek, warto zasięgnąć w tej sprawie opinii architekta bądź konstruktora. Wprawdzie ścianki te nie przenoszą na strop i ściany nośne obciążeń od innych elementów budynku, więc ich stawianie nie wymaga dodatkowych wyliczeń konstrukcyjnych, ale ze względu na wagę gatunkową tego typu rozwiązań, konsultacja nie zaszkodzi.
